Dagboek Project Karte Char, Kabul 2009

Begin april zijn Mehrab en John in Kabul aangekomen. Hieronder enkele fragmenten uit Johns dagboek over de werkzaamheden op Afghan Institute of Technology (AIT) waar hij en Mehrab onder meer de Afghaanse docenten helpen met het installeren van de nieuwe machines. 

 
5 mei 2009
Bij de opening van het machinelokaal was naast de minister van onderwijs ook de gedeputeerde minister van onderwijs, de heer Qayum, aanwezig en verschillende mensen van TVET, directeuren van andere scholen, een Afghaanse afgevaardigde van SchoolSupport, twee medewerkers van de Nederlandse Ambassade in Kabul en vele Afghaanse docenten. Ook heeft de Afghaanse tv opnames gemaakt, die later op de avond zijn uitgezonden.

Na de vele speeches die zijn gehouden, heeft de voorzitter van SchoolSupport4Afghanistan, John Langerak, samen met beide ministers de lintjes doorgeknipt als symbool van het in gebruiknemen van dit nieuwe lokaal van AIT.

Daarna heeft John de ministers en andere geïnteresseerden rondgeleid door het lokaal om uit te leggen hoe de machines werken en welke functies ze hebben in de lessen. De minister was zeer geïnteresseerd en complimenteerde SchoolSupport met het resultaat. Minister Wardak vertelde John dat dit een mooi begin is van onderwijsontwikkeling, een grote stap in de goede richting die Afghanistan hard nodig heeft. Hij moedigde ons aan zo verder te gaan en zei dat dit een voorbeeld is voor alle nog in te richten technische scholen in Afghanistan. Ook de gedeputeerde minister Qayum had lovende woorden omtrent het machineproject en hoopte op een vervolg.
 
Al met al een zeer geslaagde en gewaardeerde opening van ons project op AIT in Kabul.
 
24 april, 2009
Het is nu vrijdag of wel de vrije dag hier in Afghanistan. Ik ben nu bij Najib op zijn kantoor in een Amerikaanse school, ook in Karte Char. Ik maak maar even van de gelegenheid gebruik om een mail te sturen. Het gaat goed met ons project alhoewel er nog wel een en ander moet gebeuren.
 
De machines zijn opgebouwd, de muren zijn geschilderd, we hebben machine kastjes laten maken, zodat er bij elke machine een gereedschapkastje staat. De elektricien is druk bezig om een ringleiding van 220 en 380 volt aan te leggen in het lokaal. Het ministerie zou de elektra binnen brengen, maar dat heeft de nodige vertraging blijkbaar. Maar de directeur heeft me beloofd dat dit in orde komt. Inshallah.
 
Ik ga straks met Najib naar de container die nu buiten de compound staat. Deze container moet nog door de studenten geladen worden met de computers die in Kabul staan opgeslagen. Deze PC’s worden eerst gecheckt door Mohammed Jan die voor Najib werkt. Hij is een PC-specialist, dus dat komt wel goed.
 
Vandaag om 17.00 haalt Mehrab mij op, omdat een achterneef van hem trouwt. Dat is wel een goed verzetje in dit land op de vrijdag! Morgen gaan we er weer tegen aan, het loopt prima, ik hoop dat de elektra zo snel mogelijk binnenkomt want dan kan ik de docenten nog trainen voordat we weer teruggaan naar Nederland. 
 
19 april 2009
De Deputy minister wil een lijstje met alle machines. Dit zal ik eens op ons SchoolSupport-briefpapier aan hem geven. Lijkt me ook wat officiëler.
 
Ik heb alle machines op 1 na al opgebouwd. Verder is de schilder nu druk bezig met schuren. Dus moesten we alle machines weer in het plastic steken. Maar dat is Afghanistan, denk ik dan maar.
 
Mehrab is naar de bazaar geweest met een paar docenten om elektra en verfspullen te kopen. Hij was helemaal kapot. Hij zei tegen me dat ie van de ene naar de andere winkel had gesjouwd, zeer vermoeiend. Een soort assistent wil de elektra voor ons allemaal aanleggen in zijn vrije middag.
Dit is een hele leuke vent, maar een arme sloeber, dus wij betalen hem wat uit. Mehrab heeft dit allemaal geregeld dus dat zit wel goed.
 
Er was ons beloofd dat er elektra zou zijn aangesloten als wij zouden komen. DUS NIET, he! We hebben een paar stevige gesprekken gevoerd omtrent het elektra. Ik liet Mehrab keihard vertalen: “ik wil gisteren elektra en niet na 6 handtekeningen die twee weken duren!” Ze zijn gek op papier en stempels. Gelukkig is het toen snel gebeurd, want ik heb nog gezegd: “Anders moeten we alweer weg naar Nederland en hebben we de docenten niet kunnen trainen.” Dat argument hielp. Mensen zijn aan het werk gezet om de boel op te meten en een prijs te maken.
 
Morgen gaan Mehrab en ik met een docent nogmaals naar de bazaar om een trap kopen voor zowel de schilder als de elektricien, omdat de kabels over de balken gaan lopen in verband met de veiligheid. Verder kopen we per machine stalen kastjes om toebehoren bij elke machine op te bergen.
 
Verder heb ik met een groepje studenten de magazijntjes gevuld met voorlopig al onze aangeleverde dozen met inhoud. Ik heb natuurlijk wel gelijk een en ander uitgezocht , zodat we straks wat minder tijd nodig hebben om de gereedschappen en dergelijke bij de juiste machine te leggen. Dit wordt een model-lokaal, dat kan ik je nu al zeggen, ook Mehrab vindt dit zo.
De dagen vliegen door onze handen, we werken van ‘s morgens vroeg tot 17.00 of soms tot 18.00.
En dan nog denk je, jeetje, wat gaat zo’ n dag toch vlug. Maar we mogen wel al tevreden zijn, want de docenten werken ook lekker mee. En daar draait het ook om, want dan wordt het tenminste gedragen door hen.
 
18 april, 2009
Gisteren zijn we bij Najib geweest. Hij zou voor een kraan zorgen om de ene container naar Duralaiman te brengen. Vanochtend was de kraan er en het was ook wat goedkoper dan bij die andere transportonderneming. Dus de container staat bij meneer Ghiasy. Gelukkig, ze moeten niet alles weten, want dan bemoeien ze er zich mee of gaan ze stomme vragen stellen.
 
Vandaag is Mehrab naar de bazaar gegaan om wat spullen te kopen en om een schilder te regelen zodat de muur ook een fatsoenlijk kleurtje krijgt. Ik ben in de school gebleven en heb met een leerling een start gemaakt om de machines op te bouwen. Want sommige onderdelen zijn er voor transport afgehaald. Twee draaimachines zijn al helemaal klaar. De leerlingen zijn bezig geweest om de machines met benzine te ontvetten, want ik had deze in België bij plaatsing in de container nog in het vet gezet tegen het roesten.
 
Najib is komen kijken en was enthousiast. Daarna zijn we samen naar een feestzaal gegaan, omdat die student uit Ghazni zijn bul kreeg. Meer dan duizend mensen waren in die zaal.
 
Later in de middag zijn we nog naar TVET gegaan om over de aansluiting van elektra te spreken. Wij voorzien de binnenkant (dus het lokaal) en TVET (het ministerie dus) moet zorgen dat de elektra van buiten naar binnen wordt aangelegd. Daarna zat het er weer voor ons op. Going home.
 
16 april 2009
Vandaag hebben we alle machines voor het machinale lokaal op hun plaats gezet. We moeten nog wel even kijken welke machines we op de vloer vast gaan zetten, maar daar moeten we nog een handboormachine, beton boren en dergelijke voor gaan kopen.
Na een korte briefing liep het vandaag gesmeerd. Natuurlijk als ze ideëen hebben, waren deze welkom. Maar eerst hebben Mehrab en ik ieder een opdracht gegeven, waar ze even mee bezig waren. Zodat niet iedereen rond gaat lopen en vervolgens niets doet.
 
We hebben alle dozen voor Najib uitgezocht en in de container gezet welke eerst buiten de compound moet naar Duralaiman. Verder zijn alle dozen met apparatuur voor het practicum van elektro-natuurkunde bij de elektro-afdeling bezorgd met behulp van studenten. Dat ging lekker vlot.
 
Het las- en plaatwerklokaal gaan we ook met enkele machines uitbreiden, omdat we nu door twee containers alles dubbel hebben. Dus per saldo richten we dus drie lokalen in! En we gaan door middel van de studenten uit Ghazni ook daar nog wat laten doen. Deze mensen waren eveneens apetrots dat ze zoiets als dit – voor hen best grote project – mogen uitvoeren. Een van de studenten krijgt zijn bul, hij is afgestudeerd als arts en wij zijn uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn. Dat doen we dus ook want hij vindt dit een hele eer dat we hen bij dit project hebben betrokken.
 
De container die buiten de compound staat, staat er nog steeds want de kraanchauffeur vertrouwde ons gisteren niet, omdat ik niet het totale bedrag in een keer wilde betalen. Ook iemand van TVET kwam gisteren tegen 17.30 vragen of ik even alles wilde betalen. Dan zouden we dat wel later (binnen 10 dagen) terugkrijgen. Vorig jaar heb ik ook een en ander betaald, daar moet ik mijn geld nog van terug krijgen, dus daar trap ik niet meer in. Daarom kwam deze persoon vandaag niet meer terug. We zullen dus een ander bedrijf moeten vragen. Als ik alles had betaald, was hij ook niet meer teruggekomen. Blijkbaar heeft toch TVET de rest betaald, wat ook in eerste instantie de afspraak was.
 
Tussendoor zijn we nog naar Kabul-West geweest, want Mehrab z’n familie en vrienden hadden ons uitgenodigd om te komen eten. Dit kwam goed uit, want de docenten hadden een vergadering. Dus dat paste allemaal perfect. Na het eten hebben we het werk weer opgepakt tot 17.30. Ik moest op een gegeven moment gewoon zeggen “nu gaan we handen wassen en weekend vieren, want dat hebben we nu wel verdiend” om te stoppen. Het zijn af en toe net leerlingen, je moet ze bijna naar buiten schoppen. Je kan je wel voorstellen dat ze dan moeten lachen toen ik zo reageerde.
 
Enfin, je ziet dat het hier wel loopt, maar eigenlijk had ik dit niet anders verwacht omdat ze ons toch goed kennen van de afgelopen jaren.
 
15 april 2009
We hebben vandaag de tweede container binnen gezet. Verder hebben we de monitors en de generator voor Ghazni in een van de containers gezet. We gaan deze buiten de compound vervoeren bij meneer Ghiazi’s fietsenwinkel om vervolgens van daar naar Ghazni te sturen.
Vandaag hebben we eerst een korte vergadering belegd, zodat ze weten hoe te handelen en zeker niet meer met 10 man staan te schreeuwen. We waren streng; alles moest vandaag via ëMehrab of mij lopen en verder niemand anders. Ik had gisteren gewoon hoofdpijn en dat heb ik nooit! Ik ben heel blij met Mehrab, het loopt werkelijk heel goed. Ook het feit dat hij bezorgd is voor mijn veiligheid tijdens de rit naar en van het vliegveld.
 
Na afloop vonden de docenten dit toch wel beter werken dan gisteren, dus blijkbaar hebben we ze toch wat geleerd. Natuurlijk wordt alles gefilmd door Salahuddin, de neef van Mehrab. Hij filmt voornamelijk, maar af en toe helpt hij net zo hard mee. Het is een hartstikke leuke vent.
 
14 april 2009
Gisteren 13 april hebben we een heel goed gesprek gehad met een studentenvereniging uit Ghazni, een plaats ten zuid-westen van Kabul. Op advies van Najib, onze contactpersoon in Afghanistan, gaan studenten van deze vereniging onze beeldschermen, computers en de kleine generator naar Ghazni regelen. Ze waren zeer vereerd met ons bezoek.
 
Vandaag hebben we de eerste container geleegd, na wat stribbelingen. Zoals de kleine hijskraan, die we gisteren nodig hadden. De werklui hadden een andere job te doen en dan moet je wachten tot de volgende dag. Vervolgens komt er natuurlijk altijd een Afghaans uurtje bij want tijd is hier een ander begrip!
 
De docenten en leerlingen werken goed met ons mee, ondanks de zware apparaten die verplaatst moeten worden. De freesmachine weegt bijvoorbeeld al 1400 kg! Gelukkig heb ik op het laatste moment nog een palletlifter voor stukken van 2500 kg gekocht, dus dat is zijn geld wel waard.
Het loopt verder lekker. Ik heb met Mehrab al op de vloer wat lijnen uitgezet en de eerste draaimachine staat op z’n plaats. De rest moet nog verzet worden, omdat we eerst de kleine draaimachines vooraan in het lokaal zetten; dat staat ook veel mooier.
 
Het is af en toe ook wel handig dat, als er iets niet goed gaat, Mehrab en ik even in het Nederlands kunnen overleggen. Soms staat er wel 10 man door elkaar te schreeuwen, want ze de een weet het nog beter dan de ander. Over eigenwijs gesproken… Maar dat hoort blijkbaar allemaal bij de cultuur.
Uiteindelijk zijn ze wel apetrots wat er nu al binnen staat.
 
Grappig is ook dat er een docent is, Anaytulla, die voor mij in 2006 en 2007 heeft getolkt tijdens de workshops. Het is handig dat hij erbij is, want hij spreekt Engels. Dan kan ik (John) in elk geval met hem communiceren. Niet vloeiend, maar we komen er altijd wel uit. Hij heeft mij ook gebeld toen ik nog thuis was.